Serie portretten van dakloze mensen

Tijdens mijn studie aan de Kunstacademie Maastricht maakte ik een serie portretten van dakloze mensen. Een onderwerp dat mij al jarenlang raakt.
Ik merk dat dakloze mensen door de samenleving vaak worden gezien als mensen aan de rand van de maatschappij. Alsof ze niet meer volledig worden gezien als mens. Zelf kijk ik daar heel anders naar. Ik zie mensen met een verhaal. Mensen die, om welke reden dan ook, beschadigd zijn geraakt door het leven, maar waarvan de puurheid en menselijkheid nog altijd aanwezig zijn.

Door de jaren heen heb ik bijzondere ontmoetingen en gesprekken gehad met dakloze mensen. Hun verhalen vormden de inspiratie voor deze serie. Met de portretten wilde ik hen letterlijk een gezicht en een podium geven.

De reeks begon met gedetailleerde portretten, geschilderd met acrylverf op papier. Bewust liet ik delen van de werken onafgemaakt, als verwijzing naar levens die niet compleet of afgerond voelen. Naarmate de serie zich ontwikkelde, veranderde ook mijn manier van werken. De portretten werden losser, sneller en expressiever. Markers namen de plaats in van verf, waarna de tekeningen uiteindelijk verschenen op krantenpapier en zelfs op gevonden afvalmateriaal.
Die ontwikkeling was bewust gekozen. Niet alleen veranderde mijn techniek, maar ook het materiaal werd onderdeel van het verhaal. Door te werken op kranten en afval wilde ik zichtbaar maken hoe dakloze mensen door een deel van de samenleving worden behandeld: alsof zij afgeschreven of weggegooid zijn.

De uiteindelijke bedoeling was om deze portretten als paste-ups in de openbare ruimte te plaatsen. Niet in een galerie, maar op straat, tussen de mensen. Zo werd street art voor mij een middel om aandacht te vragen voor menselijkheid, empathie en de vraag hoe wij kijken naar mensen die vaak onzichtbaar zijn geworden.